Tanden gezocht

kunstgebit

Vanaf een afstand zie ik het al, ze heeft haar gebit weer eens niet in. En zo gaat ze boodschappen doen. Schijt aan alles en iedereen.

Als ze me nadert zegt ze: ” Ik kan m’n tanden niet vinden”, en ze laat me een half gapend gat zien. Een riant uitzicht op haar schamele ondertanden, die zijn tenminste wel echt. ” Ik denk, dat ze ergens onder een papiertje liggen”, gaat ze verder. Ik zie het meteen voor me, mijn god…..

“De meest logische plek om ze op te bewaren, lijkt me in je mond”, antwoord ik droog. Ze begint te grinniken, een heel apart lachje heeft ze. Het zit een beetje tussen een snurk en een hihihi in. Hans kan het goed nadoen.

“Ik heb ze haast nooit in, meestal liggen ze ergens”, zegt ze. En ik vraag me af, waarom ik altijd dat soort informatie krijg. “Tja… zitten ze niet lekker dan?”, vraag ik. “Jawel hoor, maar ik vind het rare dingen”, zegt ze en weer dat snurkende lachje. Nee, jij bent raar, denk ik. Want je mag tenslotte alles denken.

Als onze honden klaar zijn met elkaar te besnuffelen, mompelt ze nog wat met haar half tandeloze mond en verdwijnt met hond de flat in. Op zoek naar haar boventanden, denk ik.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *