Karin

Ergens eind vorige eeuw leerde ik haar kennen via een buurtforum, dat eega en ik opgericht hadden. Kaatjekip noemde ze zichzelf. Drie leden hadden we, waaronder een man, die erotische massages gaf. Dat was al genoeg gespreksstof voor ons. Het forum lieten we voor wat het was en gingen verder kletsen via email. En dat werden hele lange verhalen!

Karin was een heel trouwe bezoekster van mijn toenmalige weblog en liet altijd grappige reacties achter. Soms, als ze niks te doen had, spitte ze mijn archieven uit en las alles nog eens terug. We hielden contact via de sociale media: Twitter, Hyves en later ook Facebook.

En nog steeds hadden we elkaar niet ontmoet. Maar daar kwam op die ene zondag verandering in. Ik kreeg een sms: ‘Is AH open vandaag?’

Ik antwoordde bevestigend en schreef terug, dat ik er rond half één naartoe ging. Even later opnieuw een bericht: ‘ Ik parkeer net mijn auto bij de pizzeria, zie je zo.’

Ik wachtte bij de groenteafdeling bij de klapdeurtjes. Geen idee hoe ze eruit zag. Daar kwam ze…. een nieuwsgierige, zoekende blik, dat kon niet missen. Ik begon te grijnzen. ‘Heeeeee Helen…! ‘, klonk het enthousiast en ik kreeg meteen een dikke omhelzing. Alsof we elkaar al jaren kenden. Twee beppies bij elkaar en we kletsen wat af daar bij de groenteafdeling.

En toen… die dag in juli 2014. Ik las, dat ze overleden was en het was, alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg. Overleden..?? Nee….! En nog vind ik het een raar idee. Ik mis de gezellige mailpraatjes en nu ik een nieuw blog heb, zal ik ook nooit meer reacties krijgen.

Vandaag, 12 januari 2015, zou je 46 geworden zijn. Dit moet een hele zware dag voor je nabestaanden zijn. Vanavond hef ik het glas op je. Fijn, dat ik je heb mogen leren kennen, gek wijffie!

kaatje

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *