Maandelijks archief: januari 2015

Tanden gezocht

kunstgebit

Vanaf een afstand zie ik het al, ze heeft haar gebit weer eens niet in. En zo gaat ze boodschappen doen. Schijt aan alles en iedereen.

Als ze me nadert zegt ze: ” Ik kan m’n tanden niet vinden”, en ze laat me een half gapend gat zien. Een riant uitzicht op haar schamele ondertanden, die zijn tenminste wel echt. ” Ik denk, dat ze ergens onder een papiertje liggen”, gaat ze verder. Ik zie het meteen voor me, mijn god…..

“De meest logische plek om ze op te bewaren, lijkt me in je mond”, antwoord ik droog. Ze begint te grinniken, een heel apart lachje heeft ze. Het zit een beetje tussen een snurk en een hihihi in. Hans kan het goed nadoen.

“Ik heb ze haast nooit in, meestal liggen ze ergens”, zegt ze. En ik vraag me af, waarom ik altijd dat soort informatie krijg. “Tja… zitten ze niet lekker dan?”, vraag ik. “Jawel hoor, maar ik vind het rare dingen”, zegt ze en weer dat snurkende lachje. Nee, jij bent raar, denk ik. Want je mag tenslotte alles denken.

Als onze honden klaar zijn met elkaar te besnuffelen, mompelt ze nog wat met haar half tandeloze mond en verdwijnt met hond de flat in. Op zoek naar haar boventanden, denk ik.

 

 

Koken

surinaamse-bami2

Wie mij kent weet, dat ik dol op koken ben. Mijn eega schotel ik de lekkerste gerechten voor en ik probeer graag wat nieuws uit. Overal vind je papiertjes met aantekeningen voor gerechten. Maar ik berg ze ook netjes op in mappen, zodat ik ze snel bij de hand heb.

Recepten zet ik meestal snel naar mijn eigen hand. Als iemand een recept wil hebben, dan wil ik dat best geven, maar helaas is het vaak lastig de juiste hoeveelheden van ingrediënten aan te geven, omdat het bij mij meestal uit de losse pols gaat. Alles op gevoel.

Ik heb een kookafspraak met mijn buurvrouw, zij is van Javaans/Surinaamse afkomst en heeft nog wel wat nieuwe gerechten voor me om uit te proberen. Haar laat ik zien, hoe je de lekkerste sateetjes maakt en andere Indonesische heerlijkheden.

Maar daar moeten we dan wel een hele dag voor uittrekken, want koken kost tijd, maar daarna heb je ook wat.

Ik wil een holodeck

Vandaag las ik, dat Microsoft de HoloLens heeft ontwikkeld.

Ik roep al jaren, dat ik een Holodeck wil, zoals we vroeger al zagen in Star Trek. Dat zou me nou ontzettend gaaf lijken! Even een uurtje naar een tropisch eiland of waar je maar wilt. Beetje relaxen, rondkijken…. en dat gewoon in je eigen huis. En heb je er genoeg van, dan stap je er zo weer uit. De hele wereld rond in een dag en je kan iedereen meenemen.

In Star Trek stapte je in een verhaal, een spel dat je kon spelen. Maar in mijn versie kan je dat uitschakelen en gewoon wat rondkijken. Niemand, die je kwaad doet. Alles in te voeren via je computer. Even mijn familie in Canada bezoeken, bakkie doen en weer terug. En dat allemaal binnen korte tijd.

Microsoft is al een heel eind op weg. Als je de ontwikkelingen volgt, dan gaat alles razendsnel en ik ben echt benieuwd, wat we allemaal over 10 jaar gaan meemaken. Als er nu in China al een flatgebouw gemaakt is met een 3D-printer, dan moet zo’n holodeck toch ook mogelijk zijn in de toekomst? Als het zo ver is, dan wil ik er eentje.

Liktasjes

joepluchten

Wat hebben we toch eigenlijk weer een raar beest in huis gehaald. Een kat met een fetisj voor plastic. Net zit hij weer te likken aan de vuilniszak, dat is toch niet normaal? Ik kan me niet herinneren, dat één van onze vorige katten zulke tics hadden.

Plastic tasjes van het Kruidvat en de Action schijnen het lekkerst te zijn, als hij die in de gaten krijgt, dan gaat hij er meteen op af en likt er vol overgave aan. En geloof me, als ik het niet weghaal, dan kan hij dat verdomd lang volhouden. Elke keer bekijk ik het weer met verbazing.

Maar verder gedraagt Joep zich als elke andere kat. Iedere gek zijn gebrek, zullen we maar zeggen. Hij is grappig.

 

Dromen

Elke ochtend verbaas ik me weer over de hoeveelheid dromen, die ik de nacht ervoor gehad heb. Als een film gaat het aan me voorbij. En in hoog tempo wisselen ze elkaar af.

De meest waanzinnige dingen maak ik mee en ik kom mensen tegen van lang geleden, mensen waar ik weinig mee had en die absoluut niet in mijn gedachten waren. Maar ze zoeken mij op ’s nachts.

Raar of misschien ook niet, ik ben altijd alert en reageer adequaat in die dromen. Als het echt een onrealistische situatie is, dan heb ik dat ook meteen in de gaten en geef er onmiddellijk een andere draai aan. Het verhaal verandert meteen.

Dromen onthouden doe ik bijna altijd en als ik tussendoor even wakker word, dan kan ik ook gewoon verdergaan met die droom. Wat me wel opvalt, ik verwerk alles sneller dan een paar jaar geleden. Schokkende dingen, die ik in het leven meemaak, komen meestal de nacht erna al voorbij. Dat duurde vroeger soms een week of twee. Maar dan ben ik het wel kwijt. Systeem opgeschoond zullen we maar zeggen.

Hoe dan ook, ik vermaak me soms best wel met die dromen en in het weekend krijgt eega ze ook altijd meteen voorgeschoteld, als ik opsta ’s ochtends.

Chaotisch

Morgen, precies op de dag, dat ik 12 jaar in dienst ben, krijg ik een ontzettend leuke opdracht.
Heel erg chaotisch en nog in een testfase, maar dat is een uitdaging, die ik graag aanga. Vanwege mijn geheimhoudingsplicht kan ik er uiteraard verder niets over kwijt.

Eigenlijk zou ik morgen vrij zijn, maar er is toch enige haast bij, dus ik doe het.

Ook goedemorgen!

Politiebusje

Een hoop commotie voor de deur, 2 politiebusjes, buren… En dan hoor ik een agent zeggen: ‘Blijven staan, jij …en blazen’. Ik zie twee hoofden voor mijn raam en er wordt iemand tegen mijn gevel aangedrukt. Sam begint als een malle te blaffen natuurlijk!

Er staat een, voor mij onbekende, kerel in een t-shirt en hij blijkt teveel gedronken te hebben. Hij mag niet meer rijden en moet mee naar het bureau. De kerel blijft zeggen, dat hij naar huis moet, of de agenten hem dan even thuis kunnen afzetten. Maar er schijnt meer aan de hand te zijn, anders wordt de politie niet gebeld. Er is een buurman een hoop aarde aan het wegvegen voor de flat. Zou die vent de bloempotten mishandeld hebben?

Hij wil niet mee, maar de potige agent pakt hem bij de arm en dirigeert hem naar het busje. Zijn collega groet de buurman en zegt: ‘Bedankt voor de klandizie’. En weg zijn ze.

Karin

Ergens eind vorige eeuw leerde ik haar kennen via een buurtforum, dat eega en ik opgericht hadden. Kaatjekip noemde ze zichzelf. Drie leden hadden we, waaronder een man, die erotische massages gaf. Dat was al genoeg gespreksstof voor ons. Het forum lieten we voor wat het was en gingen verder kletsen via email. En dat werden hele lange verhalen!

Karin was een heel trouwe bezoekster van mijn toenmalige weblog en liet altijd grappige reacties achter. Soms, als ze niks te doen had, spitte ze mijn archieven uit en las alles nog eens terug. We hielden contact via de sociale media: Twitter, Hyves en later ook Facebook.

En nog steeds hadden we elkaar niet ontmoet. Maar daar kwam op die ene zondag verandering in. Ik kreeg een sms: ‘Is AH open vandaag?’

Ik antwoordde bevestigend en schreef terug, dat ik er rond half één naartoe ging. Even later opnieuw een bericht: ‘ Ik parkeer net mijn auto bij de pizzeria, zie je zo.’

Ik wachtte bij de groenteafdeling bij de klapdeurtjes. Geen idee hoe ze eruit zag. Daar kwam ze…. een nieuwsgierige, zoekende blik, dat kon niet missen. Ik begon te grijnzen. ‘Heeeeee Helen…! ‘, klonk het enthousiast en ik kreeg meteen een dikke omhelzing. Alsof we elkaar al jaren kenden. Twee beppies bij elkaar en we kletsen wat af daar bij de groenteafdeling.

En toen… die dag in juli 2014. Ik las, dat ze overleden was en het was, alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg. Overleden..?? Nee….! En nog vind ik het een raar idee. Ik mis de gezellige mailpraatjes en nu ik een nieuw blog heb, zal ik ook nooit meer reacties krijgen.

Vandaag, 12 januari 2015, zou je 46 geworden zijn. Dit moet een hele zware dag voor je nabestaanden zijn. Vanavond hef ik het glas op je. Fijn, dat ik je heb mogen leren kennen, gek wijffie!

kaatje

 

 

De zee

De zee blijft me altijd trekken. Een plek om me volledig te kunnen ontspannen en mijn gedachten te laten gaan. Zwijgen en genieten van het geluid van de aanspoelende golven. Meer heb ik niet nodig.

En het kan natuurlijk geen toeval zijn, dat ik een man leerde kennen, die zee in zijn achternaam had.

Als ik dan een nieuw blog start, móet dat iets met de zee te maken hebben, ik heb immers al 10 jaar een domein met die naam. En het werd Maro Vido, wat in het Esperanto ‘uitzicht op zee’ betekent.

Maar natuurlijk ga ik over veel meer bloggen. Wordt vervolgd…